Stage 6 Fiambala Copiapo 6 Januari 2012

Van zandstorm naar sneeuw

Auto 1013 vertrekt op tijd uit het bivak  We komen Léon nog tegen met auto 1012 als we onderweg naar de uitgang zijn. De 1012 is weer helemaal gerepareerd, verteld hij, terwijl het hete zand over het bivak waait. We vertrekken rond half 7 in de avond omdat we naar een redelijke hoogte willen gaan. Omdat het mooi is, maar ook om niet in één keer naar 4700 meter te hoeven rijden. Het bivak zit op ongeveer 1400 meter boven zeeniveau. Dus door in één keer naar 4700 meter te rijden kan je last van de ijle lucht krijgen. We vinden een mooie plek in de Andes op 2949 meter. Het is er helemaal stil, de sterren zijn deels te zien tussen de wolken. Wat een rust!

Wij hebben gepland om 3 uur op te staan en 4 uur te vertrekken. We zullen dan ruim voor de motoren op de track zijn om foto’s te maken.  Als we onderweg naar Copiapo de grens van Chili bereiken voelen we al dat er iets aan de hand is. We hebben nog geen enkele rijder gezien en bij de grens is het rustig. Dirk belt met de sateliet telefoon naar de persinformatie van de A.S.O. De etappe gaat niet door... Wat nu?

We hebben nu opeens veel meer tijd, we rijden rustig de Andes door. Tja, en als je dan met fotografen op pad bent in zo een wonderlijk mooie omgeving, dan stop je regelmatig om foto’s te maken.

Wat doet de hoogte met je?

Ruim 4700 meter hoogte, dat is voor velen een record. Maar gaat dat allemaal goed? Je kan hoofdpijn krijgen, kortademig en nog veel meer. Maar  er zijn ook voordelen. Het water kookt sneller. Gelijk proberen met een koffie momentje. Even tijd om te kletsen, en wat blijkt? We hebben veel intellect in ons team:

Als je aluminium pannen gebruikt krijg je een enge ziekte. Wat ben ik vergeten, ben ik al ziek?

Als je thermo ondergoed binnenste buiten draagt, dan ga je warmte uitstralen in plaats van vasthouden.

Als het pikkedonker is, dan kan je wel voetballen. Als je maar zegt wie de bal heeft, en naar wie je speelt.

Ik ben bang dat team 1013 last van hoogte ziekte heeft. Gelukkig zijn we nu weer beneden en doet iedereen weer normaal. We zijn de foto’s aan het uploaden. Welke? Ja er was geen etappe, dus die mooie van de Andes. Ga naar www.dakarpress.nl voor de mooiste natuurfoto’s.

Wat doet de hoogte met jouw?

/Tammo

________________________________________________________________________________

Om 19.00 uur vertrokken richting Andes. We wilden zover mogelijk door rijden maar niet hoger dan 3000 meter. Om een uur of 10 zijn we gestopt om onze tenten op te slaan. Om 3 uur zouden we opstaan. Het was inmiddels behoorlijk koud geworden. De temperatuur daalde naar 5 graden.

Om 3 uur ging de wekker en na de broodjes met Braziliaanse smack en koffie vertrokken we om 4.15.

Het was jammer dat het nog donker was want de Andes is zo vreselijk mooi, maar ja je moet keuzes maken. 

Wat we toen niet wisten was dat de etappe geannuleerd was wegens de, door sneeuw, onbegaanbare afdaling in Chili. We hadden dus kunnen uitslapen en in het zonnetje naar boven kunnen gaan. Pech dus, maar het was een geweldige tocht en wij zijn dus de route gegaan die door de organisatie  verboden was. Alleen dat wisten wij niet.....gelukkig. Wat een prachtige route was het. De ene dag in 40 graden en de andere dag een afdaling in de sneeuw. Hier zou menig wintersport liefhebber jaloers van worden,

Yesterday at 19.30 left the camp at 22.00 arrived at the foot of the Andes.
Today at 4.15 on the left towards the Andes Capiapo stage.
At the start the stage was canceled due to winter conditions in the Andes.
One day it's 40 degrees Celsius here and the next day you can do some winter sports.

Stage 5 Chilecito Fiambala 5 Januari

Donderdag 5 Januari

Vannacht zijn we vertrokken uit Chilecito naar onze fotospot. Daarvoor hebben we 246 kilometer gereden. We zijn aangekomen op een plek een paar kilometer van de weg en zetten daar onze tentjes op. Zo in het donker te zien is het een mooie plek, met op de achtergrond de bergen, en in de rivierbedding rotsen die zich niet laten wegsturen door het soms kolkende water dat uit de bergen komt. 

We staan om half negen op, en als we uit onze tent komen hebben we een adembenemend uitzicht. Het zand om ons heen, de rivierbedding, en op de achtergrond de zandduinen die tegen de bergen liggen. Hagelwit !

De start zal vanaf de weg zijn, en de rijders zullen via een rivierbedding langs ons rijden. Eerst opruimen en ontbijten. We hebben, zoals elke ochtend, broodjes uit het bivak, opgewarmde smac of knakwortjes, en koffie. Het is erg rustig, het is gek want zo dicht bij Fiambala zouden er veel mensen moeten zijn om te kijken. Twijfel, opnieuw in het roadbook kijken en op de Tripy computer (soort navigatie systeem maar dan voor off road rijden). Alles klopt, er is wel een wijziging in het roadbook, maar die is verder. Dan zien we in de verte rally auto's op de weg rijden, niet in onze richting. Toch een verkeerde inschatting?? Inpakken en ook die kant op.

We rijden weer terug via de rivierbedding. Soms door het water en soms erlangs, afhankelijk van waar het terrein begaanbaar is. Achter een grote struik duikt opeens de fel oranje Hummer van Robby Gordon op. Hij zit ook fout!! Hij zoekt de start, en iedereen rijdt door. Gelukkig dat hij niet op racesnelheid rijdt!! We wijken allebei uit en verder geen probleem. Oef, zo zie je, dit is de uitdaging. Alleen hard rijden is niet genoeg. Als wij weer op de weg rijden, rijdt Robby ook vlak achter ons. Iederéén heeft een snelheidslimiet waar hij zich aan moet houden als hij op de openbare weg rijdt. Wij dus, maar hij ook. Ook al zou hij anders willen. Uiteindelijk start hij gewoon en wij zijn op tijd om foto's te maken.

Het bivak van Fiambalá: we zijn op tijd in het bivak, en we zoeken weer naar de perstent. Het bivak is verschrikkelijk groot en het is elke keer weer zoeken. Er is een deel voor de wedstrijdteams. Een deel voor de pers, een deel voor officials enzovoort. Dit keer is ook de douane van Argentinië en Chili aanwezig. We moeten nu al allerlei formulieren invullen, en gelukkig kan dat hier op het bivak centraal geregeld worden.

We gaan morgen de grens over, en dus over de Andes Chili in. We zitten nu al op ruim 1200 meter boven zee niveau, en gisteren hebben we al op 2200 meter hoogte gereden. Als we over de Andes rijden, dan zullen we op meer dan 4000 meter terecht komen en we hebben gehoord dat het koud is aan de kant van Chili. Sneeuw en vorst in de nacht. Een kleine omslag, want ondanks dat het vandaag koeler is, is het toch nog een graad of 30. De wedstrijdrijders zullen uiteindelijk 4700 meter hoog moeten rijden. Dan wordt even de conditie getest in verband met de ijle lucht

Stage 4: San Juan - Chelecito

Wednesday 4th Janaury - Stage 4: San Juan - Chelecito

All vehicles

Liaison section / verbindingsroute: 388 km

Special stage: 326 km

-

Genieten of racen?

De ervaren rijders zullen de gelegenheid hebben om de droge rivierbedingen te tellen die ze oversteken, ook zullen ze kunnen genieten van de spectaculaire canyons in de Rioja regio. Maar ze kunnen zich beter concentreren op het rijden en het navigeren, want de Dakar organisatie verwacht dat deze dag een eerste groep rijders zal elimineren.

Soms zit het tegen...

... voor anderen dan, want wij vermaken ons prima. Het is het einde van de avond en het is nog zeker 30 graden als wij klaar staan om te vertrekken met auto 1013. Als daar bij wonder de 1012 aan komt rijden, met Léon en zijn mannen. Eén van de luchtbalgen is kapot, en de auto hangt voorover. Tja, da's niet zo mooi!. Even overleggen, er ligt een balg in de assistentie truck van Ginaf en Dirk weet waar die ligt. Dirk en Gerard gaan de balg halen, Tammo en Léon halen alvast het wiel en de oude balg eraf. Als Dirk en Gerard terug zijn blijkt dat de assistentie truck van Ginaf met pech ergens op de track staat en dat die weggesleept moet worden. Vandaag geen balg. De 1012 met de mannen laten we achter, en wij met de 1013 gaan weg want er moeten foto's gemaakt. Het is inmiddels 00:22 uur, en we wilden  om 11 uur al weg.

Wanneer we het bivak binnen rijden moeten we zoeken naar de Press area. Het bivak is ingedeeld in delen voor de wedstrijd ploegen, de pers en wat algemene plaatsen zoals eten en douches. Vandaag is het bivak opgezet op een autocircuit en er zijn zo ongeveer 2000 mensen. Daarvan zijn er nog erg veel aan het werk, je kan zien dat het topsport is. Er staan strak opgestelde trailers, met een heel team aan monteurs bij de auto's, er draaien overal aggregaten, en er staan heel veel tentjes. Het is vergelijkbaar met de paddock van een Formule 1 wedstrijd, behalve de tentjes dan.

We gaan op weg. Een deel van de route gaat over onverharde wegen met droge rivierbedingen. Het rijden gaat voorspoedig ondanks dat het donker is. We rijden moeiteloos door de rivierbeddingen en hebben al zo een 3 kwartier afgelegt op deze weg als we een vrachtwagen zien staan die de weg blokkeert. Het is een 6x2, dus een gewone vrachtwagen zoals wij die normaal in ons straatbeeld zien. Waarom hij hier rijdt?? Hij is vastkomen te zitten en wij kunnen niet verder. Wij overleggen, terugrijden of proberen hem los te trekken. We gaan het één keer proberen. We zetten de Landcruiser achter de vrachtwagen en als een wonder trekken we de vrachtwagen uit het gat. We kunnen nu door, maar we trekken de vrachtwagen eerst de rivierbedding uit, zodat hij ook verder kan rijden. Als wij weer even op pad zijn dan komen we bij de volgende rivierbedding. De vrachtwagen komt hier nooit doorheen. Wat er gebeurt is weten we niet. Wij zijn alweer kilometers verder.

Door alle vertragingen zijn we pas om half vijf op de plek waar we willen fotograferen. Ondanks dat het donker is, zien we dat het mooi is. We slapen vannacht in een rivierbedding, waar nog een klein riviertje stroomt. Zou dat goed komen?   

Stage 3: San Rafael - San Juan

Tuesday 3rd January - Stage 3: San Rafael - San Juan

Motorcycles - Quads:

Liaison section / verbindingsroute: 293 km

Special stage: 270 km

Cars / auto's - Trucks

Liaison section / verbindingsroute: 293 km

Special stage: 208 km

-

De Andes, doet denken aan het Atlas gebergte

De Andes Cordillera is zeer veeleisend voor de rijders. De kruising van de rivieren en de vele gaten en stenen op de route zullen de chauffeurs moeten ontwijken. Maar de hoogtes en de reliëfs in het landschap, bieden prachtige uitzichten, met alle kleuren rood die mogelijk zijn. Hier begint de aanslag op mens en machine en zal de dag eindigen met een een steile klim die door velen in de eerste versnelling genomen zal moeten worden.

Verzengend heet

Vannacht op het bivak geslapen. Dit is de tweede nacht, en normaal gebeurd dat weinig. We hadden uitgerekend dat we op tijd aan het eindpunt van de special konden zijn, omdat dat vlakbij het bivak is. Hierdoor hoeven we weinig om te rijden en weinig off road. We zijn dus vanochtend om kwart over zeven opgestaan, en we zijn om half negen gaan rijden. Dit duurde te lang, we moeten dit inkorten tot maximaal een uur. Opstaan, tentje inpakken, naar de wc en ontbijten. Auto weer inpakken en gaan. We hebben veel te doen op een dag en moeten dus de tijd zo goed mogelijk indelen. Maar we hebben nog 11 dagen om te oefenen.

Bij het inpakken loop Pascal de Boer langs. Hij had ons zien staan fotograferen toen hij langsreed. Wij hebben hem heel mooi op de foto. Roeland laat hem de foto's zien, Pascal met zijn truck door het water, met een spray van water dat tot over het dak gaat.

Onderweg naar onze fotospot bij San Rafael rijden we in het verlengde van de Andes, op een aantal bergen is de eeuwige sneeuw al te zien. Dat zijn toppen op een hoogte van 4000 tot 4900 meter volgens onze kaart. De Cordon Las Larretas is 4902 meter.  Ze lijken niet zo hoog, maar wij zitten op maar een paar honderd meter.

Na zo'n 410 kilometer komen we bij de finish van de special stage. Daar gaan we fotograferen. Roeland staat aan de finish en fotografeert de coureurs de over de eindstreep komen. Vooral de emotie wil hij in beeld brengen. Bas heeft een plek die lijkt in the middle of nowhere te zijn, maar staat bijna tussen het publiek. En Dirk zit gezellig ijsjes te eten met een aantal politie agenten.

Het grote verschil met de voorgaande dagen is dat hier heel veel mensen zijn. Hele rijen publiek. Maar de politie is niet zo aardig. Dirk en ik worden tegengehouden als we naar een plek willen die niet voor publiek toegankelijk is. Wij hebben pers passen en een pers jack. Maar hij is duidelijk (hoewel? In het spaans en dat begrijp ik niet). Dirk loop door en ik blijf met de agent staan.Ik heb het door, wat Dirk al een paar keer gedaan heeft is gebruik maken van het taal verschil. Of het principe verdeel en heers, of zo iets. Dirk staat op een plek die van oom agent niet mocht. Ik heb oom agent nog voor me staan. Ik loop weg en laat de agent gaan. Ik ga fotograferen op de brug waar we staan en nu komt hij vertellen dat dit niet mag. Ik kijk hem boos aan en laat mijn pasje nog een keer zien en zeg "prenza !!!" en ga verder met fotograferen. Prenza = Pers in het Spaans. Nu weet hij het niet meer en blijft staan kijken naar me. Ik weet het ook niet, want je kan helemaal geen leuke foto's maken vanaf de brug. Ik heb geen last meer van hem gehad. Nou ja nog een paar keer dat ik weer de brug over wilde, maar gewoon negeren heb ik geleerd, en doen wat je wilt doen. 

Words of team 1013: Stof happen – finsh – Koelvaatje met koude alcoholdrank – erg gezellig met de agenten familie.

Stage 2: Santa Rosa de la Pampa - San Rafael

Monday 2nd January - Stage 2: Santa Rosa de la Pampa - San Rafael

Motorcycles - Quads - Trucks:

Liaison section / verbindingsroute: 486 km

Special stage: 295 km

Cars / auto's

Liaison section / verbindingsroute: 486 km

Special stage: 290 km

-

De grijze duinen van Nihuil

De wedstrijddeelnemers starten vroeg. Na een aanvankelijk snelle start met stevige bochten op harde ondergrond wordt het tempo uiteindelijk vertracht door de eerste duinen. Het vulkanische gebied bij Nihuil is grijs gekleurd van de uitbarstingen, duizenden jaren geleden. Nu de vulkanen rustig zijn, zorgen de wedstrijdrijders voor opstuivend zand.

-

Hectiek! Het is maandag als wij rond half 2 's nachts het bivak aankomen, van de etappe van zondag. We zijn zondagochtend om 4 uur opgestaan, en we zijn dus bijna 24 uur bezig geweest. Op het bivak vragen we gelijk naar de persinformatie van de volgende route, zodat we kunnen bepalen waar we de volgende etappe zullen gaan fotograferen. Niemand schijnt iets te weten. Na lang navragen besluiten we te gaan eten, en dan slapen. Alles neemt lang in beslag en we zetten onze tent op rond kwart voor 3. Om 4 uur hebben we gepland om weer op te staan. 1 uur slapen dus. 

We gaan weer op pad en we weten niet exact waar naar toe. Om te beginnen rijden we richting San Rafaël. We rijden tussen de pampa's door. Hele lange uitgestrekte graspollen velden. Onmetelijk! Nou, ja het is wel gemeten, want onze navigatie zegt: "na 297 km links", en we zien een onmetelijke lange rechte weg voor ons.   

We rijden naar bijna het einde van de route en komen dan bij een rivierbeding uit waar de rijders allemaal overheen rijden. Dit is de perfecte plek!. 

We hebben hele mooie foto's gemaakt, gelukkig op tijd naar het bivak en dan weer eten, douchen en het fotomateriaal uitzoeken en dan, slapen. Vandaag heel gave momenten gezien. Hans Jos Liefhebber die lekker de snelheid erin heeft, Marcel van Vliet die als eerste doorkwam, en heel veel anderen, en dat bij een temperatuur die dicht bij de 40 graden ligt. Insmeren en open huid bedekken. 

Nu ik dit schrijf is het 11:40 en ik zit nog te zweten van de hitte. Morgen weer hetzelfde, maar we zitten al in het voorgebergte van de Andes. De motoren rijden een iets andere route en die gaan al naar 3000 meter hoogte. Misschien iets koeler daar? 

Steekwoorden: nog 298 km en dan naar links - snikkend heet - bijna kokend water in een flesje   een flesje - cup a soup in bijna kokend water in een flesje

Stage 1: Mar del Plata - Santa Rosa de la Pampa

Sunday 1st January - Stage 1: Mar del Plata - Santa Rosa de la Pampa

Liaison section / verbindingsroute: 796 km

Special stage: 60 km

-

Kleine duinen

In de badplaats Mar del Plata is het alsof de film vertraagd afspeelt. Iedereen slenterd wat in het rond en geniet van de openingsceremonie op de 31ste december. Maar op 1 januari begint het geweld met een korte special stage van 60 km. Kort maar krachtig. Daarna volgt een lange verbindingsroute naar Santa Rosa de la Pampa midden in Argentinië.

-

Tot zover de route info, wat is er gebeurt met de mannen van het Dakar Press team.

1 Januari, het feest is begonnen. Niet alleen voor ons, maar ook voor de Argentijnen. Wij zijn vanmorgen om 5 uur vertrokken naar de track. Nu al staat er een enorme hoeveelheid mensen schreeuwend en toeterend langs de kant. De wedstrijdtrack is vandaag 57 km lang en loopt voornamelijk door de duinen en langs de Atlantische oceaan. We hebben gezocht naar een mooie plek en die hebben we gevonden. Zon, zee en strand.

Wij dachten dat het een afgelegen plek was, maar de Argentijnen hebben hem ook weten te vinden. En we hebben er gelijk weer een aantal vrienden bij. Ieder zoekt zijn plek, Bas loopt 500 meter verder om bij een doorwading, zonder water :-), te fotograferen. Dirk gaat een stuk terug fotograferen, en Roeland, die zoekt het hoger op. Hij gaat op de Landcruiser staan en heeft mooi uitzicht op de zee, de voertuigen en de Argentijnen.

Ik ga maar eens op bezoek bij onze nieuwe vrienden. Even een praatje maken. Ik vraag ze waar ze voor komen: "the Patronelli brothers, they were first and third in last years Dakar,with a quatro cyclo. They are our Argentina heroes". Okey. uhh wat is een quatro cyclo. Zijn dat vier motoren? Nee dat rijd niet lekker met 2 personen. Het zullen wel quads zijn.

De Argentijnse vriend (met rode shirt). Foto Dakar Press team

De motoren zijn geweest, we hebben een klein half uurtje rust, dan de auto's en daarna de vrachtwagens. Roeland is kwijt. Waar is hij toch? De vrachtwagens denderen inmiddels langs ons. Maar Roeland is weg en zijn camera ligt nog op de voorstoel, dus maakt hij ook geen foto's. Daar maken we ons het meest zorgen om natuurlijk. Hij was niet echt weg, hij heeft de camera van Bas geleend en heeft vrienden gemaakt met Argentijnen. Hij is bij de mensen onder de parasol gaan staan.

Opeens komt mijn Argentijnse vriend aangelopen. Hij heeft slecht nieuws, er is een motorrijder overleden. Een Argentijn met startnummer 175. Dakar is avontuur, Dakar is afzien, maar Dakar is ook confronterend. Op TV voelt dat toch anders, dit is heel dichtbij. 

Als alle rijders langs zijn geweest, vertrekken we. Bij een pompstation stoppen we. Wat een genot, er is airco en wifi. Dirk, whats appt (wat een woord ~), met zijn vader. De motorrijder is overleden aan een hartaanval. Het feit blijft hetzelfde, maar de omstandigheden maken het toch anders.

Het is een mooie ervaring, de motoren die springen, de auto's die soms over de hobbels stuiteren, en de trucks, waarbij het lijkt of die geen enkel probleem hebben. Ze denderen maar door.

Words of our man: topnavigator - zee - niet aan te smeren -  warm - geduld - dak - heet - Argentijnse vriend.

English version (translated by Google):

Laatste dag in Mar del Plata

Vandaag, de laatste dag van het jaar, kunnen we rustig beginnen. Het officiële programma begint pas om half 3. En dus kunnen we rustig gaan ontbijten en vervolgens aan het werk in het perscentrum. Hoewel, Gerard, en Léon vanmorgen vroeg naar de keuring zijn gegaan en daar bij de keuring aanwezig waren van onder andere de twee Hummers van Nasser Al Attiya en Robby Gordon.

Tijdens het ontbijt kom ik Jasper van den Heuvel tegen. Dat wil zeggen, ik kom iemand tegen van het Xdakar team en begin een praatje met hem. Ik zeg dat dit de laatste nacht is dat we lekker hebben kunnen slapen. Hij zegt: “Ik zal de komende 2 weken wel voldoende slapen”. Ik vraag hem hoezo. Hij zegt: “Ik rijdt de Jumbo truck”. Tja, dat had ik niet verwacht, de coureurs slapen wel genoeg.. Het is Jasper van den Heuvel van het Xdakar team en had hem nog niet herkent. Tijdens de truck parade kom ik hem weer tegen. Zijn eerste parade en met een Jumbo truck vol met ballonnen.

Foto: Dakar Press team

In het park van de Plaza Colon in Mar del Plata is het volgestroomd met mensen. Terwijl de motoren brullen aan de zeekant, is het park gevuld met enthousiaste Argentijnen. Iederéén geniet van het mooie weer op deze oudejaarsdag..

Dat de Argentijnen kunnen feestvieren is wel bekend. En ook nu weer is het feest, zeker als er Argentijnen over het podium komen.

Tijdens de parade heeft Mark  positie ingenomen op het dak van de 80 Landcruiser om foto’s te maken. Terwijl ik verderop eindelijk iemand heb gevonden die Engels spreekt. En meisje van een jaar of 10. Ze is met haar ouders op vakantie in Mar del Plata. Aan haar accent te horen komt ze uit Engeland. Maar als ik haar vraag waar ze woont, dan blijkt ze daar mijlen vandaan te wonen. Ze is Argentijnse en woont op het zuidelijkste puntje van Argentinië, op een eiland dat Terra del Fuego heet. Ze krijgt 2 talig les op school. Ik vraag haar wat ze het leukste vindt aan de Dakar. “De motoren” zegt ze. “Die kunnen zo hoog springen. Maar de vrachtwagens die langs komen zijn ook mooi”. Op dat moment rijdt Jan Lammers langs met zijn geblokte truck. Ik vertel dat dat Jan Lammers is. Haar vader die naast haar staat vraagt: “Is he the famous Formula 1 driver”?  Jan is bekend tot aan het meest zuidelijke bewoonbare puntje van de wereld.

Last day in Mar del Plata

 Today, the last day of the year, we can safely begin. The official program starts at 2:30. And so we quietly breakfast and then at work in the press center. Although, Gerard, and Leon this morning to the inspection have gone and there were present at the inspection of the two Hummers include Nasser Al Attiya and Robby Gordon.

During breakfast I come to Jasper van den Heuvel. That is, I get someone from the team Xdakar and start a chat with him. I say this is the last night is that we have good sleep. He says: "I will the next two weeks is enough sleep." I ask him why. He says: "I drive the truck Jumbo". Well, I did not expect the drivers to sleep enough .. It's Jasper van den Heuvel of the team and him Xdakar not recognize. During the parade truck I come to him again. His first parade and a truck full of jumbo balloons.

In the park of the Plaza Colon in Mar del Plata is jammed with people. While the engines roar of the sea, the park is filled with ethousiaste Argentines. Everyone enjoys the beautiful weather in this New Year's Eve ..

That the Argentines can celebrate is well known. And now it's party time, especially when Argentines come on stage.

During the parade, Mark position taken on the roof of the Landcruiser to 80 pictures. As I continue to have finally found someone who speaks English. And girl aged about 10. She is with her parents on vacation in Mar del Plata. To hear her accent she comes from England. But when I asked her where she lives, she turns it miles away to attend. She lives in Argentina and the southernmost tip of Argentina. On an island called Terra del Fuego. And they get 2 tallig in school. I ask her what they like most about the Dakar. "The engines" she says. "They can jump as high. But the trucks are coming along nicely. " At that time, along with Jan Lammers driving his truck blocked. I tell them that Jan Lammers. Her father beside her asks: "Is he the famous Formula 1 driver"? January is known to the most southerly tip of the habitable world.