Etappe 9 Antofagasta - Iquique

Etappe 9

Gesproken met Chilenen aardige mensen. Ze kennen Tim Coronel. Hebben er vorig jaar mee gesproken, aardige man zeggen ze.
We rijden door Tocopila een dorre plaats aan de Pacific. De huisen zijn allemaal bedekt met stof. Maar de mensen zijn net zo enthousiast als in Argentinië.

Gisterenavond na een lange dag, rijden we onderweg van de track naar het bivak door Antofagasta. Als we over de zeeweg rijden, zien we auto 1012 staan bij een hotel. Hé, stoppen! Dan zien we de mannen van de andere auto ook weer. Als we het hotel binnen lopen, is het alsof we elkaar maanden niet gezien hebben. Altijd weer feest. Team 1012 is bezig met het uitzoeken en uploaden van de foto's en wij gaan erbij zitten en hetzelfde doen. Er is internet, maar het is te laat om te skypen met het thuisfront. Het is al nacht thuis. We zitten in de lobby en nemen een drankje en wat borrel hapjes. Wat een contrast met de woestenij waar we uit komen. Nog een contrast, als ik naar de auto geweest ben, om een kabeltje te pakken en terug kom in de hal van het hotel, staat Roeland daar met Nasser Al Attiya te praten. Wat een vriendelijke man, heel anders dan die andere coureur in zijn team. Nasser vertelt dat hij het enorm naar zijn zin heeft bij zijn nieuwe team, maar nog erg moet wennen aan zijn auto. Daar merken wij niks van als hij laag vliegend onze lensen door raast.

Onze volgende plek is tussen Antofagasta en Iquique. In tegenstelling tot vorige keren staan we nu langs de track waar de rallyrijders bijna op volle snelheid langsrijden. De eerste motoren gaan erg hard. Fantastisch! We maken wat opnames met de GoPro camera. En hele kleine filmcamera met een sterke behuizing. We plaatsen de camera bij een steen op de track. Gelijk een treffer, één van de motorcoureurs rijdt rakelings langs de camera en we zien de steentjes opspatten langs de camera. Gegarandeert mooie beelden. Dan is er even rust voor de auto's en de racetrucks komen. Weer zetten we de camera langs de track en zetten hem aan. In de verte horen we een Hummer razen. Met duizelingwekkende snelheid raast hij voorbij, woow!!. Zeker met 150 km/uur over hobbels en kuilen. Wat een geweld. Het is ongelooflijk.

Iedereen heeft zijn eigen plek. Roeland heeft een plek waar hij altijd in het stof staat. Of hij nou links of rechts van de track staat. Het waait altijd zijn kant op, knap hè! . Volgens mij is hij een achtste natuur wonder. Dinky is nergens te vinden. Vreemd, wat is dat toch. Roeland is ook al een keer weg geweest. Bas is een heel eind verderop aan het fotograferen. Een paar honderd meter voor hem staat een rally auto naast de track stil. Er staat een man naast. Oh !?!, hij moet zijn behoefte doen. Aha, dat is tijdverlies ! Als hij klaar is lijkt hij zijn tijd in te willen halen, alleen rijdt hij niet op de track,maar er naast. Op de track rijdt een andere auto. Gelukkig staat Bas in het midden, want beide auto's gaan links en rechts langs hem heen. Bas onverschrokken achterlatend.
In de verte in de heuvels is een puntje zichtbaar. Zou dat Dinky zijn? Even later komt hij weer beneden. "Was dat een mooie foto plek?" vraag ik.  Hij lacht alleen maar.

Als ik bij Bas in de buurt sta, staan daar ook twee Chilenen. Ze verbazen zich over het grote aantal Nederlanders die mee doen. Hij vraagt of wij ook zoveel oefenruimte hebben voor 4wd's. Nou niet echt. Waarom wij dan met zoveel auto’s mee doen? Misshien wel juist daarom. Als we dit in onze achtertuin zouden kunnen doen, dan hoeven we niet naar Zuid Amerika om daar als een stelletje gekken van kust naar kust te rijden.
Wij hebben Chili alleen maar gezien als dor en zanderig land. Ik vraag hem of heel Chili zo is. Nee!! Zeker niet, het zuiden is heel mooi en groen. Maar hier, in en langs de Atacam woestijn, hier regent het bijna nooit.
Eén van de mannen vraagt of Tim Coronel mee rijdt. Net op dat moment komt  hij eran. Dus ik antwoord, ja in een oranje buggy en lach. Ook Jan Lammers kennen ze.

Alle voertuigen zijn weer voorbij en het is tijd om te rijden. We gaan naar het bivak van Iquique. Morgen gaat de ploeg van RTL mee, de track op om een special te maken over ons werk. Dus vanavond verzamelen we ons op het bivak. Daar maken we dan afspraken met de producer en Dennes van der Geest. Zou hij echt sterk zijn? Kan ik hard genoeg rennen? We gaan het zien.
De uitzending zal dan later in de week zijn.

Eénmaal in het bivak aangekomen zitten we eerste rang. We hebben tijdens het eten uitzicht over de duin van Iquique. Een duin van meer dan 1000 meter hoog, waar de coureurs naar beneden moeten rijden. Ook bekend van de uitzending van Top Gear. Oh wat zou ik dat graag een keer willen doen. Volgens mij is dat de ultieme kick van de coureurs.

Vandaag een groepswoord: Het zit in een condoom en smaakt naar internet: een Wifi worstje